اين شعر تقديم ميكنم به عبدالله زارعي حاجي احمد
سلام عـــرض مـــيكنــم بــه آغايمـان عبـدالله زارعي كه در زنـدگـي پـايــنــده و دور از غــم بشـد حـي
عــبــدالله مـــا شالله يــك پـــسر دارد نــامــش مـحمدن بــــاجـــي آنـــجـــا در آخــــرت در رحــمـــتــــن
زارعـــــي بــــچــــه مـــظلوم و درويــــش سـرزيرن افــتخـار مـي كــنـد كــه ملــت سبــزدلان گـزيرن
زارعـــي مـــاشــالله دارد دو بــرادر خـــوش خـنــدان يــكـي محمد ويكـي حسين با شخصيت و با ايـمان
عــبدالله در رشـــته ورزشيـش فــقـط فـــوتـبـــال بــود يـــادش بـخير گـذشت واقــعا فوتبــالـش باحال بود
زارعـي در فـوتبـال جـهان هـمچيـزش فــوتبال آلمانه در بــاشـــگاهاي گــزيـــر شـــاهيــن صـــاحبنامه
زارعي و كـاكـاش وقتي در زمين مي شدند همــسنگر هـي گـل مـي زدنـد به تمـام شهـرها حتي به بـندر
زارعـي بچه عـاقــل خـــوش فــكـــر و خـيـلي خوبـن تـــوي گـــزير مــاشــالله تـــكـن خـيلـي مــحبويـن
ايـــام كــه گـــذشــت گـــل تـــاريخـي زدي به بـستانه تــماشاگــران همـه بـا هـم دسـت پـر آمـدند بـخانه
زارعــــــي پــــا طــــلائــي هـــنـوز امـــيـد مـــــائـي زارعــــي در خـــط حــمــله الحـــق مــرد جـنـگه
زارعـــي مــــاشـــالله مــرد شجــاع و بـــا ســــخاوت هـــميشــــه كــــارش درســــــت وبــــا عــبــادت
زارعـــــي جــــان خــــودت شــــاد خـــاندانــت شـاد بــــــگـــــــردد خــــــانــــــه ات آبـــــــاد آبـــــــاد
زارعــــــي هــمـــيشـــه دلـخــــش و لـبـــش پـر خنده بــا ايــن صحـــبـتهـــاش خـــوشحال مـي كنـد بنـد
بـنـويســـم چـــنــد ســـطـــري در بــــرگ چــــاهــي كـه حـقير بو فـارس در غــربتن زارعي كـــجائـي
بـبخشيـد كه بــدون اجـازه جـنــابـعـاي نوشتـم شعرت خــــدا بـــركــت دهـــــد بــــرعمـــــر پـــرمهرت
هزار درود هزار سلام : بود بر پيغمبر اول آخر وسلام .
شعر از بوفارس